یادداشت؛
۶۰ روز، ۶۰ افق؛ پیشدرآمدی بر رنسانس ایران
کد خبر: 15697
علی نقوی رئیس کمیسیون خدمات فنی مهندسی و احداث اتاق ایران در یادداشتی با موضوع امضای یادداشت تفاهم میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا، از آغاز فصلی تازه برای سرمایهگذاریهای کلان، شراکتهای فرامرزی و شکوفایی اقتصادی کشور یاد کرد...
امضای یادداشت تفاهم میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا در ۲۷ خردادماه ۱۴۰۵، فارغ از هر تحلیل سیاسی، شکستن یک انجماد دیرپای است؛ رویدادی سرنوشتساز که پتانسیل آن را دارد تا برای همیشه به عنوان روزی تاریخی و مبدأیی تحولآفرین در تقویم این مرزوبوم ثبت شود.
این تکانه بزرگ، امیدی زنده و پیغامی صریح است که میگوید: سرانجام پنجرهای تازه، وسیع و بیسابقه رو به فردای ایران باز شده و وطن، نفسی تازه خواهد کشید.
جوهر این تفاهم، نویدبخشِ گسستن زنجیرههای تنش، حرکت به سمت ثبات و اتصال دوباره اقتصاد به بازارهای جهانی است؛ مسیری که در صورت تداوم، سرآغاز فصل جدیدی از سرمایهگذاریهای کلان، شراکتهای فرامرزی و شکوفایی اقتصادی کشور خواهد بود.
شاید سالها بعد، مورخان این سرزمین، اهمیت این روزها را نه با پایان یک جنگ، بلکه با آغاز رنسانس توسعه و شکوفایی ایران روایت کنند.
شاید وقت آن رسیده که نگاهمان را از ویرانیها برداریم و به افقها بدوزیم.
در روزهای گذشته از خسارتها گفتیم؛ آن زخمها واقعیاند و نمیشود نادیدهشان گرفت، اما تاریخ به ما آموخته که هیچ ملتی با ایستادن بر مخروبهها و مویه بر گذشته به عظمت نرسیده است.
تمدنها آنگاه از خاکستر خود برمیخیزند که بتوانند تصویری الهامبخش از آینده ترسیم کنند، ابرپروژههای ملی بیافرینند و جان جامعه را برای رسیدن به یک افق مشترک به تپش بیندازند؛ چرا که فردا و فردای یک ملت، نه با شمارش خسارتها، بلکه با شهامت خلق رؤیاهای بزرگ ساخته میشود.
ایران ما لیاقت آن را دارد که فرسنگها فراتر از جایگاه امروز خود بایستد؛ سرزمینی که مهد فرصتهای بیبدیل سرمایهگذاری، شاهراه کریدورهای بینالمللی، قطب اقتصاد دیجیتال و فناوریهای نوظهور منطقه باشد.
ایران میتواند به غایت آرزوی هر جوان ایرانی بدل شود؛ کشوری که بهترین فرزندانش آینده را نه در کوچ و غربت، بلکه در خاک وطن و با دستهای خودشان خلق کنند.
در آستانه این فصل تازه، قرار است در شصت روز آینده، شصت کلانپروژه ملی و اقدام راهبردی را معرفی و بررسی کنیم؛ کلیدواژههایی بنیادین که میتوانند ایران را در افق ۲۰۳۵، به نماد ثبات، نوآوری و شکوفاییِ همهجانبه در منطقه، و کشوری پیشگام با استانداردهای توسعهیافتگی بدل سازند.
شصت قطعه از پازل رنسانس ایران
از توسعه کرانههای زرخیز مکران و کریدورهای بینالمللی گرفته تا راهآهنهای پرسرعت، فرودگاههای هاب جهانتراز، شاهراههای انرژی پاک، هوش مصنوعی، جذب سرمایههای خارجی، بازگشت سرمایههای انسانی ایرانیان خارج از کشور و نوسازی زیرساختهایی که میتوانند رخسار ایران را در دهه پیش رو دگرگون کنند.
ما این مسیر را گامبهگام پیگیری و روایت میکنیم؛ اما هدف نهایی، برافروختن شعله یک گفتوگوی بزرگ ملی است.
گفتوگو و همفکری میان فعالان اقتصادی، دانشگاهیان، مهندسان، مدیران، سرمایهگذاران، کارآفرینان و تمام کسانی که دل در گرو سربلندی این مرز و بوم دارند.
توسعه از همین امروز شروع میشود؛ از همین امروز که به ایران پس از توافق میاندیشیم، رؤیاهای بزرگ را دوباره زنده میکنیم و برای ساختن آن آینده دست به کار میشویم.
بیایید آستین همت بالا بزنیم و معماران آینده ایران باشیم.
این تکانه بزرگ، امیدی زنده و پیغامی صریح است که میگوید: سرانجام پنجرهای تازه، وسیع و بیسابقه رو به فردای ایران باز شده و وطن، نفسی تازه خواهد کشید.
جوهر این تفاهم، نویدبخشِ گسستن زنجیرههای تنش، حرکت به سمت ثبات و اتصال دوباره اقتصاد به بازارهای جهانی است؛ مسیری که در صورت تداوم، سرآغاز فصل جدیدی از سرمایهگذاریهای کلان، شراکتهای فرامرزی و شکوفایی اقتصادی کشور خواهد بود.
شاید سالها بعد، مورخان این سرزمین، اهمیت این روزها را نه با پایان یک جنگ، بلکه با آغاز رنسانس توسعه و شکوفایی ایران روایت کنند.
شاید وقت آن رسیده که نگاهمان را از ویرانیها برداریم و به افقها بدوزیم.
در روزهای گذشته از خسارتها گفتیم؛ آن زخمها واقعیاند و نمیشود نادیدهشان گرفت، اما تاریخ به ما آموخته که هیچ ملتی با ایستادن بر مخروبهها و مویه بر گذشته به عظمت نرسیده است.
تمدنها آنگاه از خاکستر خود برمیخیزند که بتوانند تصویری الهامبخش از آینده ترسیم کنند، ابرپروژههای ملی بیافرینند و جان جامعه را برای رسیدن به یک افق مشترک به تپش بیندازند؛ چرا که فردا و فردای یک ملت، نه با شمارش خسارتها، بلکه با شهامت خلق رؤیاهای بزرگ ساخته میشود.
ایران ما لیاقت آن را دارد که فرسنگها فراتر از جایگاه امروز خود بایستد؛ سرزمینی که مهد فرصتهای بیبدیل سرمایهگذاری، شاهراه کریدورهای بینالمللی، قطب اقتصاد دیجیتال و فناوریهای نوظهور منطقه باشد.
ایران میتواند به غایت آرزوی هر جوان ایرانی بدل شود؛ کشوری که بهترین فرزندانش آینده را نه در کوچ و غربت، بلکه در خاک وطن و با دستهای خودشان خلق کنند.
در آستانه این فصل تازه، قرار است در شصت روز آینده، شصت کلانپروژه ملی و اقدام راهبردی را معرفی و بررسی کنیم؛ کلیدواژههایی بنیادین که میتوانند ایران را در افق ۲۰۳۵، به نماد ثبات، نوآوری و شکوفاییِ همهجانبه در منطقه، و کشوری پیشگام با استانداردهای توسعهیافتگی بدل سازند.
شصت قطعه از پازل رنسانس ایران
از توسعه کرانههای زرخیز مکران و کریدورهای بینالمللی گرفته تا راهآهنهای پرسرعت، فرودگاههای هاب جهانتراز، شاهراههای انرژی پاک، هوش مصنوعی، جذب سرمایههای خارجی، بازگشت سرمایههای انسانی ایرانیان خارج از کشور و نوسازی زیرساختهایی که میتوانند رخسار ایران را در دهه پیش رو دگرگون کنند.
ما این مسیر را گامبهگام پیگیری و روایت میکنیم؛ اما هدف نهایی، برافروختن شعله یک گفتوگوی بزرگ ملی است.
گفتوگو و همفکری میان فعالان اقتصادی، دانشگاهیان، مهندسان، مدیران، سرمایهگذاران، کارآفرینان و تمام کسانی که دل در گرو سربلندی این مرز و بوم دارند.
توسعه از همین امروز شروع میشود؛ از همین امروز که به ایران پس از توافق میاندیشیم، رؤیاهای بزرگ را دوباره زنده میکنیم و برای ساختن آن آینده دست به کار میشویم.
بیایید آستین همت بالا بزنیم و معماران آینده ایران باشیم.
| لینک مطلب: | http://eghtesadkerman.ir/News/item/15697 |