اوایل سال میلادی جاری، دونالد ترامپ در دفتر بیضی‌شکل با وزیر امور خارجه‌اش، مارکو روبیو، در حالتی میان شوخی و جدی پیشنهاد کرد او به‌طور دائم به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، اعزام و حتی رهبر بعدی این کشور شود؛ اما روبیو نیازی به نقل مکان ندارد، زیرا همین حالا از واشنگتن ونزوئلا را اداره می‌کند...

اوایل سال میلادی جاری، دونالد ترامپ در دفتر بیضی‌شکل با وزیر امور خارجه‌اش، مارکو روبیو، در حالتی میان شوخی و جدی پیشنهاد کرد او به‌طور دائم به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، اعزام و حتی رهبر بعدی این کشور شود؛ اما به گزارش «تایلر پیجر» و «آناتولی کورمانایف» در نیویورک‌تایمز، روبیو نیازی به نقل مکان ندارد، زیرا همین حالا از واشنگتن ونزوئلا را اداره می‌کند و به «نایب‌السلطنه بالفعل» این کشور بدل شده؛ مقامی که از زمان حضور «ال. پل برمر» در بغداد در ۲۰۰۳، مشابهی برای هیچ مقام آمریکایی نداشته است.
بر اساس مصاحبه با بیش از دوازده مقام و فرد نزدیک به هر دو دولت در واشنگتن و کاراکاس، روبیو اکنون عملا امور مالی ونزوئلا، توزیع منابع طبیعی و دولت آن را کنترل می‌کند. اگرچه روبیو شخصا به ونزوئلا سفر نکرده، اما عمیقا درگیر عملیات روزمره این کشور است و با دلسی رودریگز، معاون سابق مادورو که اکنون به‌عنوان رئیس جمهور، کشورش را رهبری می‌کند، در تماس نزدیک است. این رابطه، نمودی از قدرت آمریکا در دوران ترامپ است که در آن برنده، صرف نظر از حاکمیت و قوانین بین‌المللی، همه چیز را از آن خود می‌کند.
کنترل مستقیم بر درآمدهای عمومی ونزوئلا، نفوذ واشنگتن در آنجا را از اکثر کشورهای دیگر که مدیون قدرت نظامی و مالی آن هستند، متمایز می‌کند. خزانه‌داری ایالات متحده بیشتر درآمد حاصل از صادرات ونزوئلا را دریافت می‌کند، سپس آن را از طریق سیستم بانکی خود به ونزوئلا پرداخت می‌کند. روبیو و تیمش شرایطی را تعیین می‌کنند که این پول می‌تواند صرف چه چیزی و توسط چه کسی شود. این سیستم به روبیو اجازه داده تا فاحش‌ترین طرح‌های فساد ونزوئلا را متوقف کند.
این توافق به روبیو قدرت نفوذ زیادی بر رودریگز داده است. روبیو همچنین بر اعمال تحریم‌های ایالات متحده علیه ونزوئلا نظارت دارد و تصمیم می‌گیرد چه کسی و چگونه می‌تواند در این کشور تجارت کند. او برای افزایش دسترسی شرکت‌های آمریکایی به نفت ونزوئلا تلاش کرده است. رودریگز نیز به نوبه خود، انتصابات مهم دولتی مانند وزیر دفاع را توسط روبیو انجام می‌دهد.
 منتقدان ترامپ، ایالات متحده را به غارت منابع ونزوئلا و حمایت از یک دولت اقتدارگرا با رها کردن سرسپردگان مادورو متهم می‌کنند. سیاست سرسختانه روبیو در ونزوئلا، نقطه عطفی برای مردی است که دوران حرفه‌ای خود را صرف تبدیل شدن به قهرمان دموکراسی در آمریکای لاتین کرده است. او گفته که هدف نهایی اش یک گذار دموکراتیک است. مقامات دولت آمریکا به روبیو لقب «نایب‌السلطنه» داده‌اند.
وقتی رودریگز شروع به تشکیل دولت خود کرد، روبیو در تصمیمات کلیدی دخالت و او را تشویق می‌کرد که خانواده و شرکای تجاری مادورو را پاک‌سازی کند؛ او هم چنین کرد. اکثر ونزوئلایی‌ها از سقوط مادورو ابراز آسودگی کردند، اما با ناباوری شاهد اتحاد دولت ترامپ با اکثر مجریان اصلی او بودند. بسیاری به روبیو فشار می‌آورند تا فراتر از معاملات اقتصادی عمل کند و دست به تغییرات سیاسی بزند. سرمایه‌گذاران نگران سرمایه‌گذاری در سیستمی هستند که هر لحظه ممکن است فرو بریزد. روبیو و دیگر مقامات آمریکایی به این نکته اشاره می‌کنند که چگونه رودریگز تقریبا از هر دستوری که دولت ترامپ صادر کرده، پیروی کرده است. ونزوئلا بخش عمده‌ای از نفت خود را از طریق دو شرکت بازرگانی نفت - ترافیگورا و ویتول - در قالب توافقی که توسط دولت ترامپ برقرار شده است، به فروش می‌رساند. روبیو در گشودن صنعت نفت ونزوئلا به روی سرمایه‌گذاری خارجی که سنگ بنای دیدگاه ترامپ برای این کشور است، تا حد زیادی از کریس رایت، وزیر انرژی، پیشی گرفته است.
چنگ واشنگتن بر اقتصاد ونزوئلا فراتر از درآمدهای نفتی است. تیم روبیو مجوزهایی را تهیه می‌کند که به شرکت‌هایی که می‌خواهند در ونزوئلا تجارت کنند، معافیت از تحریم‌ها را می‌دهد. دولت ترامپ حتی بر حضورها و اظهارات عمومی رودریگز نیز کنترل دارد. وقتی برت بایر، مجری فاکس نیوز، با رودریگز برای شرکت در یک مصاحبه تماس گرفت، رودریگز به او گفت که ترامپ باید این مصاحبه  را تایید کند. وقتی نیویورک‌تایمز در ماه مه از رودریگز پرسید که چه زمانی انتخابات برگزار خواهد کرد، او گفت: «نمی‌دانم. یک زمانی.» در حال حاضر، پاسخ به این پرسش که چه زمانی انتخابات برگزار می‌شود، در دست او نیست. پاسخ آن در دست روبیو است.