سیاستگذاران اگرچه تلاش کردهاند با سازوکارهای حمایتی کشاورزی را سودآورتر کند، اما به واقعیتها توجه کافی ندارند. در بسیاری مناطق، اکنون نهتنها برای محصولات آببر بلکه حتی برای کشت کممصرف نیز آب کافی وجود ندارد. زمینها شور شدهاند، قناتها خشکیدهاند...
دولت با هدف افزایش ضریب خوداتکایی در محصولات استراتژیک و تامین امنیت غذایی، سبدی از هشت محصول اساسی را مشمول یارانه، تسهیلات ارزانقیمت و خرید تضمینی کرده و کشاورزان را به سمت تولید آنها سوق داده است. اما این سیاست در عمل به افزایش سطح زیر کشت محصولات عمدتا آببر در مناطق مستعد خشکسالی منجر شده و نه تنها الگوی کشت منطقهای را مختل کرده بلکه در بسیاری مناطق، به فرسایش خاک، شور شدن زمین و بحران در تامین آب حتی برای محصولات کممصرف نیز دامن زده است. وزارت جهاد کشاورزی در سالهای اخیر با طراحی سازوکارهایی همچون «سبد درآمدی»، «خوشههای تولید» و «پرداخت یارانه بلاعوض» تلاش کرده تا کشاورزان را به تولید محصولات خاصی که از منظر امنیت غذایی در اولویت هستند تشویق کند. بر اساس اظهارات مسوولان، این سبد شامل هشت محصول گندم، جو، ذر
