ما چطور توانستیم بزرگ‌ترین نهاد این سرزمین که «حکمرانی آب» را انجام می‌دادند و رویای ایرانی را محقق کرده بودند -آن‌گونه که وقتی شاهزادگان اروپایی در دوره صفوی وارد ایران شدند حیرت‌زده بودند که ایرانی‌ها چطور خودشان آب را بین هم تقسیم می‌کنند- را تضعیف و نابود کنیم؟...

حکمرانی آب در ایران طی دهه‌های گذشته به جای حل مساله همواره بر به تعویق انداختن بحران‌ها تکیه داشته است. از‌این‌رو تمامی تدابیر اتخاذشده در این زمینه به‌‌رغم هزینه‌های بالای مادی و اجتماعی تنها وقوع بحران را به تاخیر انداخته است و البته همزمان مشکلی بر مشکلات پیشین نیز در این حوزه افزوده است...

امروزه وضعیت‌‌‌ بارش‌های‌‌‌ جوی‌‌‌، بهره‌برداری‌‌‌های‌‌‌ بی‌‌‌رویه‌‌‌ از منابع‌‌‌ و مدیریت‌‌‌ ضعیف‌‌‌، بحران آب در ایران را به‌‌‌ مرحله‌‌‌ای‌‌‌ رسانده است‌‌‌ که‌‌‌ می‌‌‌توان در اغلب‌‌‌ استان‌های‌‌‌ کشور حداقل‌‌‌ به‌‌‌ دو یا چند منطقه‌‌‌ بحرانی‌‌‌ از حیث‌‌‌ وضعیت‌‌‌ منابع‌‌‌ آبی‌‌‌ اشاره کرد...

کسری آبخوان‌های کشور در سال گذشته حدود ۱۴۳ میلیارد مترمکعب بود. از ۶۰۹ محدوده مطالعاتی آبخوان، ۴۱۰ محدوده وارد وضعیت ممنوعه و ممنوعه بحرانی شده‌اند. با مرگ آبخوان‌ها نیز باید منتظر افزایش نرخ فرونشست زمین باشیم. وضعیتی که نشان از ادامه‌دار بودن بحران آب در ایران می‌دهد...

با نگاهی به فهرست دشت‌های ممنوعه ایران (۴۱۰ دشت از ۶۰۹ دشت کشور در سال ۱۳۹۹)، میزان مصرف منابع تجدیدپذیر، تخریب تالاب‌ها و زیستگاه‌های کشور متوجه عدم امنیت آبی کشور می‌شویم...