قتل «امیرمحمد خالقی» در بهمنماه۱۴۰۳ و «الهه حسیننژاد » در خردادماه ۱۴۰۴، آن هم با انگیزه سرقت، جامعه ایران را در شوک فرو برده است. نرخ جرم و جنایات البته از ابتدای «دهه از دست رفته ۱۳۹۰» روندی فزاینده داشته است...
قتل «امیرمحمد خالقی» در بهمنماه۱۴۰۳و «الهه حسیننژاد » در خردادماه ۱۴۰۴، آن هم با انگیزه سرقت، جامعه ایران را در شوک فرو برده است. نرخ جرم و جنایات البته از ابتدای «دهه از دست رفته ۱۳۹۰» روندی فزاینده داشته است. بر اساس دادههای سالنامه آماری کشور، نرخ سرقتهای ثبت شده از ۷۱۷مورد به ازای هر ۱۰۰هزار نفر در سال ۱۳۹۱به ۱۱۰۰مورد در سال۱۴۰۲رسیده و در همین بازه زمانی نرخ قتل نیز از ۲.۵به بیش از ۳مورد افزایش یافته است. بسیاری تورم، بیکاری و فقر را بسترساز اکران سریال جرم و خشونت در جامعه میدانند؛ اما در تحلیلی عمیقتر، روند موجود بازتابی از «حکمرانی بد» در کشور است. مبنای وجودی دولتها، در «حکمرانی خوب» تامین سلسلهمراتبی از کالاهای عمومی شامل امنیت، حاکمیت قانون، زیرساختهای اقتصادی و روابط خارجی است. نبود این نگاه به حکمرانی در کشور اما نه تنها با دامن زدن به بحران معی
