براساس گزارش «اکونومیست»، امیلی چانگ روزگاری در چین ماموریت داشت تا فرهنگ قهوه را در سرزمینی نهادینه کند که قرنها با عطر و طعم چای خو گرفته بود. اما امروز، چانگ در مسیری معکوس گام برمیدارد...
امیلی چانگ روزگاری در چین ماموریت داشت تا فرهنگ قهوه را در سرزمینی نهادینه کند که قرنها با عطر و طعم چای خو گرفته بود. او که پیشتر مدیر ارشد بازاریابی شرکت «استارباکس» در چین بود، این تجربه را چنین توصیف میکند: «ما در کشوری با پیشینهای کهن در نوشیدن چای، در پی پرورش فرهنگ قهوه بودیم.» اما امروز، چانگ در مسیری معکوس گام برمیدارد. او اکنون به جمع مدیران «چاگی» پیوسته است؛ زنجیرهای چینی که اگرچه در فراتر از مرزهای این کشور نامی چندان شناختهشده نیست، اما هدفی جسورانه را دنبال میکند. وظیفه چانگ در این جایگاه جدید، ترویج فرهنگ اصیل چاینوشی در بازار قهوهمحور آمریکاست. براساس گزارشی از نشریه «اکونومیست»، سال گذشته شرکت «چاگی» در زمره مجموعههایی قرار گرفت که برای یافتن جایگاهی در بازار آمریکا خیز برداشتهاند. محصولات این فروشگاهها شامل بابلتی، چای میوهای و نوشیدنیهای اصیل چینی است که گاه با لایهای از فوم شیر، طعمی متفاوت به خود میگیرند. این تازهواردان چینی، در مسیر توسعه خود با رقبای باسابقه تایوانی روبهرو هستند؛ رقبایی که خود پیشتر در رواج واژه «بوبا» (Boba) پیشگام بودهاند؛ واژهای که در اصل اصطلاحی عامیانه در زبان چینی برای توصیف ویژگی «پُربودن» بود و بعدها در زبان انگلیسی به نامی برای بابلتیهای حاوی دانههای «تاپیوکا» بدل شد. با اینهمه، حضور شرکتهای چینی در بازار آمریکا هنوز نوپاست. برند لوکس «هِیتی» پیشقراول این جریان بوده و از سال ۲۰۲۳تاکنون، بیش از ۴۰شعبه در این کشور افتتاح کرده است. اما «چاگی» با وجود داشتن بیش از ۷۵۰۰شعبه در سراسر جهان، در خاک ایالات متحده تنها ۹شعبه دارد. برای مقایسه، برند تایوانی «گونگچا» با ۲۲۰۰شعبه در جهان، سهمی فراتر از ۲۴۰شعبه در آمریکا دارد و برند «کوکو» نیز با بیش از ۵۰۰۰شعبه فرنچایزی در سطح بینالمللی، حضور چشمگیری در آمریکا برای خود دستوپا کرده است؛ با اینحال، رقبای چینی سودای پیشی گرفتن از آنها را در سر میپرورانند. انگیزه اصلی این هجوم، اشباع بیشازحد بازار «بوبا» در داخل چین است. «تام چن»، از آژانس بازاریابی «کپلر میشن دیزاین» در آمریکا، معتقد است که تولیدکنندگان چینی تشنه یافتن بازارهای جدید در آنسوی مرزها هستند. در این میان، برخی مشتریان آمریکایی، نوشیدنیهای چینی، بهویژه گزینههای کمقند آنها را انتخابی سالمتر از دسر میدانند. «ایزابل دستیو»، از ساکنان منطقه «میدتاون» نیویورک، با لبخند میگوید: «گاهی با خودم میگویم اکنون وقت خوردن بستنی نیست، اما میتوانم یک لیوان بابل تی بگیرم؛ آنقدرها هم بد نیست! این نوشیدنیها برای عصرگاه بسیار بهتر از قهوهاند، چون دچار افت ناگهانی کافئین نمیشوم.» در همان نزدیکی، «اریک لی» با لیوانی در دست از شعبهای شلوغ از برند «میکسو» بیرون میآید؛ جایی که «چای شیر اولانگ بهاری» را به قیمت ۳دلار و ۹۹سنت عرضه میکنند. این شهروند چینی آمریکایی با خرسندی از این که مردم با فرهنگ زادگاهش ارتباط برقرار کردهاند، میگوید: «درست است که این روزها تنشهای بینالمللی بر روابط سایه انداخته، اما زیباست که همه میتوانند با یک نوشیدنی ساده، لحظاتی را به خوشی در کنار هم سپری کنند./
